dinsdag 10 april: operatie als 6e in de rij om 15:00 ’s middags. Vreselijk misselijk geworden van de ruggeprik. Anaestesist moest meerdere malen ingrijpen (misselijkheid en verdoving schoot te ver door naar bovenlichaam). Pas in de vercouverkamer werd ik weer een beetje warm. Nacht ging redelijk. Had morphinepomp (yeah!) voor de pijnbestrijding. Elke 5 minuten kan je op een knop drukken en dan krijg je weer een shot. Dat was gelukkig niet nodig, freq. was ongeveer om het half uur. Wel lang naar de klok liggen kijken. Kamergenoten waren vriendelijk maar de ene lag de hele (!!) nacht TV te kijken en te oordelen naar de flitsen en het geflikker waardoor ik geen oog dicht deed waren het oorlogsfilms oid (kan ook MTV geweest zijn). De andere was al wat bejaard en die begon zich om 6:45 te scheren alsof zijn leven ervan af hing. Ziekenhuizen en slapen / uitrusten is een oxymoron.
woensdag 11 april: catheter eruit (aiaiai!), ontbijten, foto maken, fysiotherapie, plassen (verplicht!) en naar huis. 12:00 haalt Pa me op en rijden we naar Den Haag.
donderdag 12 april: bijkomen van de operatie, met been omhoog op de bank en oefeningen doen. ’s ochtends ’smiddags en ’s avonds 1000 mg paracetamol en voor het slapen nog een Oxycontin tegen de pijn.
vrijdag 13 april: bijkomen van de operatie, met been omhoog op de bank en oefeningen doen. ’s ochtends ’smiddags en ’s avonds 1000 mg paracetamol en voor het slapen nog een Oxycontin tegen de pijn.
zaterdag 14 april: bijkomen van de operatie, met been omhoog op de bank en oefeningen doen. ’s ochtends ’smiddags en ’s avonds 1000 mg paracetamol en voor het slapen nog een Oxycontin tegen de pijn.
zondag 15 april: bijkomen van de operatie, met been omhoog op de bank en oefeningen doen. ’s ochtends ’smiddags en ’s avonds 1000 mg paracetamol en voor het slapen nog een Oxycontin tegen de pijn.
maandag 16 april: het lijkt steeds beter te gaan, kan al een beetje lopen, begin met afbouwen pijnstillers.
dinsdag 17 april: vandaag het gevoel dat als het zo doorgaat ik waarschijnlijk volgende week zonder krukken loop. Maak plannen om naar kantoor te gaan donderdag of vrijdag.
woensdag 18 april: plotselinge setback. Geen oog dicht gedaan. Veel pijn en algemene misere.
donderdag 19 april: opnieuw geen oog dichtgedaan van de pijn. Gevoel alsof ik griep ga krijgen, dat kan er nog wel bij. Halverwege de nacht eruit gegaan en op de bank gaan liggen TV kijken.
vrijdag 20 april: nog steeds slecht, veel last van mijn been. Oefeningen die dinsdag nog wel lukten lukken nu niet meer. Griep zet door. ’s Middags is de vader/zonen dag op HVV. Vervelend dat ik niet mee kan doen maar gelukkig valt Jaap voor me in. Dirk is he-le-maal hyper van het evenement. UIteindelijk winnen de kleine mannen met 9-8, zie vorige entry. Ben wel meegegaan naar het veld (de eerste keer buiten!) maar voel me een vaatdoek. Griep zet door en eind van de middag krijg ik koorts. Besloten weer te starten met de pijnstillers: paracetamol, ibuprofen en Oxyxontin. Hopelijk zorgt dat in elk geval voor een goede nacht.
zaterdag 21 april: goed geslapen (godzij dank). Griep handhaaft zich maar wordt niet erger.
zondag 22 april: weer goed geslapen en dat scheelt de wereld. Vandaag gaat weer ietsje beter.
maandag 23 april: opnieuw goed geslapen en dat scheelt de wereld. Vandaag gaat weer ietsje beter, we zijn op de weg naar boven…
dinsdag 24 april: hometrainer is vandaag langsgebracht, een heuse (!) Proteus PEC 4850 van Helisports. Dit ding hadden we al jaren geleden moeten hebben. Helaas, rondje draaien lukt nog niet, er staat teveel spanning op de knie waardoor hij net niet ver genoeg kan buigen, ook niet met het zadel in de hoogste stand.
woensdag 25 april: weer slecht geslapen: hele nacht liggen draaien, wordt er moedeloos van. Vanmorgen lukt het opeens wel om rondjes te draaien op de fiets dus heb lekker een half uurtje gepeddeld, wellicht vanmiddag nogmaals. Overigens enorm veel vocht in het been, zowel knie als onderbeen. Besloten pas volgende week weer naar kantoor te gaan.
donderdag 26 april:
vrijdag 27 april: vandaag afspraak met Tjitte (orthopeed).
Klinkt als zware tijden. Sterkte er mee. Misschien helpt het om terug te denken aan hoe je je in dat busje voelde op weg naar Pagsanjan. Dan voel je je vast al weer een stuk beter.
Klinkt als zware tijden. Sterkte er mee. Misschien helpt het om terug te denken aan hoe je je in dat busje voelde op weg naar Pagsanjan. Dan voel je je vast al weer een stuk beter.
Sterkte!